Ola,

imos retomar esta categoría, e o blog que teño algo olvidado, falando nesta ocasión do terceiro libro, por orde de edición, das novelas de Mundodisco.

Esta vez o señor Terry Pratchett deixa de lado as aventuras de Rincewind para introducirnos no universo das Bruxas do Mundodisco. Neste libro falase da igualdade de sexos, por qué no pode haber unha meiga ou un bruxo? Que ocorreria se nace unha muller predestinada a ser mago? Pois metamos todo isto no mundo de Terry Pratchett e saira unha das mellores novelas de Mundodisco.

Aquí presentasenos a Escarina, a sétima filla dun sétimo fillo, que por tradición deberia ser un mago, e ahí está o principio de todolos males, primeiro, as bruxas non queren que unha muller sexa “maga” e encarganse de adoctrinala intentando ensinarlle a maxia das bruxas e a “cabezoloxía”, na que Escarina se volve toda unha maestra, pero como esta predestinada a utilizar a maxia dos magos, terminan decidindo, ainda que non lles guste, levala a “Universidade Invisible”, onde se forman os magos e onde se concentra toda a xerarquia da maxía do Mundodisco, e alí é onde se atopan con que non acepta a entrada de mulleres, o que provoca un enfrentamento entre a bruxa, titora de Escarina, e o Arquicanceler da universidade.

Na miña opinión é un libro máis que recomendable, e que ademáis entra con ese tono retranqueiro de Terry Pratchett nun tema complicado como é o da igualdade.

Deica.

Ola,

con esta entrada vou dar comezo a unha nova categoría que englobara os posts sobre as novelas de MundoDisco, de Terry Prattchet. Penso seguir o orde de publicación que tamén é o orde no que as vou lendo, e hoxe comezaremos falando de “O color da maxia” e “A luz fantástica”.

Pois para que vos adentredes mellor no MundoDisco, vouvos a poñer un pouco en antecedentes; o disco é un mundo que cruza o universo montado sobre catro elefantes xigantes que a sua vez están montados sobre o caparazón de Gran A’Tuin, A Gran Tartaruga. Pois dentro deste mundo improbable, onde as posibilidades de un entre un millón son unha certeza, viven os protagonistas destas novelas cargadas de ironía.

E todo comeza coa chegada de Twoflowers, primeiro turista do disco, a Ank-Morpork, e alí é onde se atopa con Rincewind, alguén cunha habilidade impresionante sair ben parado das situacións máis desesperadas. Unha das frases máis acertadas de Rincewind nesta primeira novela é o que responde cando lle preguntan pola definición de turista, definindoo case a perfección como idiota. Esto pode darnos unha idea do que pinta Twoflowers en Ank-Morpork, e qué quere ver realmente, vamos: os “heroes” (vulgares ladrons), as típicas tabernas (antros do peorciño), e as habituais pelexas de taberna, algo cando menos perigoso, tendo en conta que Ank-Morpork é unha cidade de asesinos, ladrons e máis ladrons comerciantes. Pois todo isto mezclado co Equipaxe (de madeira de peral sabio), a Morte, e un incendio xusto comezar a novela, fan que te comeces a rir no primeiro paragrafo e non pares ate o final da novela.

Na “Luz Fantástica”, que viría sendo a continuación do “Color da Maxia”, volvemos ter os mesmos protagonistas, cun Twoflowers algo máis espabilado, ainda que non demasiado, cun Rincewind igual de cagueta e cunha nova incorporación, Cohen, O Bárbaro, unha lenda vivinte, e como non con 80 anos. E decir, situacións ainda máis divertidas e retorcidas.

Gustariame falarvos moito máis destas novelas pero non quero desvelar nada da historia e que sexades vos os que descubrades.

Deica.