Antes de comezar con el gustaríame aclarar que en moitas categorías non hai un claro vencedor, a excepción de 2001, polo tanto en realidade na maioría das categorías hai filmes que poderían estar ó mesmo nivel que as elixidas.

Mellor filme:

Sen lugar a dubidas este é o meu filme favorito de tódolos tempos, en realidade tamén estaría de primeira en Ci-Fi e en Space Opera pero por iso de non repetir película decidín por nesas categorías outros filmes que non se acercan o nivel deste pero que tamén me gustaron moito.

Mellor filme de acción:

Esta categoría foi das máis difíciles para min, basicamente por coincidir con títulos doutras categorías como pode ser a de aventuras, pero quixen deixar constancia do que me gusta Sean Connery como actor de acción e do boas que son as pelis de 007 con este actor facendo o papel principal.

Mellor filme de aventuras:

Penso que as pelis de Indi non deixaron indiferente a ninguén poría toda a saga pero penso que esta é a que mellor acabada está.

Mellor filme bélico:

Pouco hai que dicir deste filme pero gustaríame destacar a sabia elección da súa banda sonora con mención especial á “Cabalgata das Valquirias” que, no meu caso, quedou gravada no meu cerebro ate tal punto de ser, a opera da que está extraida, unha das miñas favoritas.

Mellor filme biográfico:

Este filme  recolle, de maneira maxistral, a vida dun dos personaxes máis revolucionarios da historia que fixo dunha utopía unha realidade.

Mellor filme cómico:

So tedes que votarlle unha ollada ó plantel de actores para darvos conta do grande que é esta película.

Mellor filme de space opera:

Toda a “segunda” triloxía da guerra das galaxias podería estar aquí pero decidín por “O retorno do jedi”, por que? Pois porque saen os ewoks.

Mellor filme de ciencia-ficción:

Difícil tamén esta categoría, deixando fora a 2001, habería unha chea de filmes que poderían estar aquí, decidín por Paprika practicamente votándoo a sortes e deixando fora filmes coma Blade Runner, Matrix, A guía do autostopista galáctico e moitas máis que estarían a un nivel similar.

Mellor filme deportivo:

Aquí decanteime por un filme sobre ciclismo, é un dos meus deportes favoritos, quizabes o segundo despois do atletismo (pero aínda non fixeron ningún filme sobre lanzadores de martelo ou polo menos eu non coñezo a súa existencia.

Mellor filme dramático:

Roberto Benigni é un xenio do humor e iso fai que este filme sexa moito máis dramático aínda.

Mellor filme histórico:

Como avisar humoristicamente dunha catástrofe pola humanidade e para a humanidade, a pesares dos esforzos ninguén se deu conta critica.

Mellor filme independente:

Aínda me fascina esa capacidade de resolución do protagonista no derradeiro corto que fai o que debe facer sen unha mínima sinal de dúbida.

Mellor filme de temática xudicial:

Mostra coma ninguén o funcionamento dun imperio (ou un estado con aspiracións imperiais) na Europa actual.

Mellor filme de temática relixiosa:

Estaba entre esta é “O exorcista” pero no seu momento “A profecía” impactoume moitísimo máis.

Mellor filme musical:

Este é sen lugar a dubidas o mellor filme de Disney, a coordinación que hai entre a música e a animación fan dela unha película digna de admirar.

Mellor filme baseado en banda deseñada:

Penso que esta é a mellor adaptación de un cómic a filme, tanto en animación como en imaxe real, a adaptación de 300 tamén está moi lograda pero, como filme, este gustoume máis.

Mellor filme romántico:

E onde está esta poderían estar unha chea de comedias románticas, todas elas inglesas, e algunha non tan comedia coma “O ceo sobre Berlín” ou o seu remake “Cidade de anxos”.

Mellor filme de terror:

Hai outras que me gustaron moito, pero “Tesis” sen dúbida foi a que máis me impactou.

Mellor filme thriller:

Hannibal Lecter é un psicópata caralludo, e a interpretación de Anthony Hopkins e impresionante.

Mellor filme de cine noir:

Neste xénero tíveno moi difícil, en realidade ningunha película deste tipo me marcou o suficiente, aínda que debo dicir que non vin “O padriño”, filme que probablemente me faría trocar a decisión.

Mellor filme en branco e negro:

Está é unha das mellores películas de humor da historia, unha marabilla en branco e negro.

Mellor filme do oeste:

Todo un western ambientado en xapón dun autor que fixo que a cultura e a forma de pensar xaponesas saísen dun pais tradicionalmente pechado ó exterior.

Mellor filme de animación:

Esta é unha das xoias da animación xaponesa e que para min marcou un antes e un despois na maneira de tomarme as obras de animación, aínda que debería compartir trono con obras da calidade de “Akira” ou “Os mestres do tempos”.

Mellor filme sobre o xogo:

Robert Redford e Paul Newman forman un duo perfecto e esta é a única película que se me ocorre sobre xogo.

Mellor filme de autor:

Aquí creo que se podería poñer calquera filme de Woody Allen pero esta foi a primeira que vin e a que mellores recordos me trae.

E aquí remato este pequeno ranking no que sen dúbida se quedan fora moitísimos filmes merecedores de recoñecemento e coa certeza de que se o volvera a facer cambiaría moitas das películas, aínda que é bastante complicado que exista alguén capaz de desbancar a 2001 dese trono.

Como observariades levaba uns días co blog caído, debido a problemas co anterior hosting, co cal non nos quedou outra opción que migrar de hosting e comezar todo de cero, xa que perdimos tódalas bases de datos e o noso antigo proveedor pasa de nos. Por este motivo terei isto parado ate que volvamos a instalar o portal do fansub e remate de preparar o blog.

Deica.

Boas,

xa había tempo que non escribía e, aproveitando a actualización ó Wordpress 2.7, imos romper con esa racha.

Hoxe toca falar de Angel Sanctuary, un dos manga que me lin este ano, outro día falarei do anime que, aínda que non está mal, deixa moito que desexar con respecto o manga.

Neste manga contasenos a historia de Setsuna Mudo, un rapaz de instituto do máis normaliño (ou case, porque esta namorado da súa irma, Sara), que resulta sera reencarnación do anxo orgánico Alexiel, un dos máis poderosos do firmamento. E así coma quen non quere a cousa remata involucrado nunha guerra entre os Anxos e varios extratos do inferno na que se meten por medio algún grupo de revolución dos baixos extratos do ceo, no medio de todo isto Setsuna vai descubrindo que os seus amigos non son o que parecen e que incluso a súa irma, da que esta perdidamente namorado, non é realmente a súa irma.

Con todo este fregado só me queda decir que a historia vai mellorando a cada tomo e que te deixa enganchado ate o final que resulta ser fantástico.

Recoméndovos que lle deades unha oportunidade a este manga que é do mellorciño.

Deica.

E vendo a cantidade de mordiscos que teño polos brazos penso que acerta. XDDD

Deica.

Ola,

Imos con outro capítulo máis desta sección que a tiña algo abandoada. Desta vez vou falar de Mort, unha das novelas que se desenvolven no entorno da Morte.

Nesta novela Prattchet presentanos a Mort, un rapaz de campo bastante inutil que termina co seu pai nunha feira na busqueda de traballo, casualmente, a Morte, que precisaba un axudante acaba contratandoo, por que, certamente, o rapaz da o pego para cando menos a parentar ser a morte xa que so se lle ven os osos. Con todo esto atopamonos coas dificultades de Mort primeiro para entende-lo traballo e logo para levalo a cabo nalgúns casos, o cal desencadena un conflicto coa cuasi-realidade do Mundodisco.

Coma sempre, Terry Prattchet, sorprendenos co seu humor retranqueiro e desta vez cun maior protagonismo dun dos mellores persoaxes deste mundo, a Morte.

Deica.

Ola,

Esta é unha das series coas que tiña unha conta pendente dende hai ben de tempo, hai anos que Wish ma recomendara e eu non me daba feito con ela nin animado para vela, e este ano, por fin, puiden gozar dela.

Nesta serie cóntannos o encontro entre Shinobu unha aprendiz de ninja e Kaede unha estudante normal de instituto, a raíz disto nace unha relación de amizade, para Kaede, e de algo máis que amizade, para Shinobu, entre as duas, que se adereza coa as aparicións de Onsokumaru, o mestre/mascota de Shinobu, e os outros ninja da escola, que ademais de ser uns pervertidos, en especial Onsokumaru, fan que escaches coa risa durante toda a serie.

Debo destacar nesta serie que a voz de Onsokumaru pona Norio Wakamoto, un dos meus seiyuu favoritos e un crack nisto do dobraxe que fai que Onsokumaru e a serie sexa moito máis divertida todavía.

Coma sempre déixovos con algunha captura da serie. Gaboraaaaa!

Deica.

Boas,

esta vai ser a derradeira das entradas deste pequeno ciclo Tezuka, e para cambiar un pouco a liña das anteriores, onde falabamos do manga máis infantil de Tezuka, imos falar do chamado Tezuka escuro, unha época do autor onde os mangas eran moito máis adultos e cunha gran dose de crítica social. Imos falar de MW.

En MW presentásenos un Xapón a mediados dos 70, e vemos a evolución do noso protagonista e malo da historia, dende mozo onde cae vítima dunha arma química que por accidente é activada nunca base militar americana  nunha illa remota de Xapón; este accidente provoca que este rapaz se vaia volvendo un sádico moi intelixente que consegue triunfar en todo o que se propón, pero que ademais leva unha vida nas sombras coma asasino. Ademais deste cruel individuo o manga preséntanos a un cura católico vinculado a el dende o a accidente coa arma química e co que mantén relación homosexuais, o que trae de cabeza ó cura que intenta afastarse inutilmente del.

Xa so con está pequena sinopse é facil observar a forte critica social por parte de Tezuka neste manga, onde ademáis fala dunha trama política relacionada con sucesos reais da política xaponesa dos anos 70.

Non fai falla que diga que este é  o meu parecer un dos mellores mangas de Tezuka, onde se pode ver un guión moito máis traballado que nos seus inicios, cun debuxo moito máis detallado, e onde se ve un claro salto de calidade.

Deica.